Rekonstytucja liofilizatu – jak przygotować roztwór peptydu w laboratorium
Rekonstytucja to rozpuszczenie liofilizowanego, czyli suszonego sublimacyjnie, proszku w odmierzonej objętości rozpuszczalnika. Celem jest klarowny roztwór o znanym stężeniu. Cała praca odbywa się przy stole laboratoryjnym, z wagą, kolbą miarową i pipetą.
Zanim otworzysz fiolkę
Liofilizat przechowuje się w niskiej temperaturze, a zimne szkło przyciąga wilgoć. Dlatego zamkniętą fiolkę wyjmuje się z lodówki lub zamrażarki i odstawia na 20-30 minut. Otwiera się ją dopiero wtedy, gdy osiągnie temperaturę pokojową. Inaczej na proszku skrapla się para wodna.
Proszek po transporcie często osiada na korku i ściankach. Krótkie odwirowanie w mini wirówce zbiera go na dnie. Dzięki temu nic nie zostaje na korku przy otwieraniu.
Do pracy potrzebna jest waga o dokładnym odczycie, kolba miarowa klasy A, pipety automatyczne z końcówkami o niskiej retencji i probówki o niskim wiązaniu białek. Obowiązują rękawice nitrylowe, okulary i fartuch.
Jak dobrać rozpuszczalnik
Wybór zależy od ładunku i hydrofobowości łańcucha. Pomaga szybki rzut oka na sekwencję i policzenie reszt zasadowych, kwasowych oraz hydrofobowych.
- Peptyd z przewagą reszt zasadowych (Lys, Arg, His) zwykle rozpuszcza się w wodzie, a przy kłopotach w rozcieńczonym kwasie octowym.
- Peptyd z przewagą reszt kwasowych (Asp, Glu) też zaczyna się od wody, a przy kłopotach przechodzi na rozcieńczony wodorowęglan amonu.
- Peptyd hydrofobowy rozpuszcza się najpierw w niewielkiej ilości acetonitrylu lub DMSO, a potem stopniowo rozcieńcza wodą.
Wodę stosuje się ultraczystą. Dobrym nawykiem jest próba na małej naważce, zanim rozpuści się całą zawartość fiolki. Taka próba kosztuje chwilę, a chroni przed utratą materiału.
Rozpuszczanie krok po kroku
Stężenie wylicza się z prostej zależności: masa naważki podzielona przez objętość kolby. Gdy na fiolce podano zawartość peptydu netto, mnoży się przez nią masę naważki. Bez tej poprawki stężenie odnosi się do masy proszku, bo proszek zawiera też przeciwjon i wodę.
Naważkę przenosi się do kolby miarowej. Można też dodać rozpuszczalnik prosto do fiolki, jeśli rozpuszcza się całą jej zawartość. Rozpuszczalnik wprowadza się pipetą powoli, po ściance naczynia. Strumień skierowany wprost na proszek wzbija go i tworzy grudki.
Naczynie obraca się delikatnie albo lekko kołysze. Nie wstrząsa się nim energicznie i nie używa wytrząsarki na wysokich obrotach. Piana tworzy granicę cieczy i powietrza, a na niej łańcuchy łatwiej się zlepiają. Część peptydów utlenia się też w kontakcie z tlenem.
Jeśli po kilku minutach nadal widać grudki, pomaga krótka sonikacja w łaźni, rzędu kilkunastu sekund. Trzeba uważać, by roztwór się nie nagrzał. Na koniec kolbę uzupełnia się do kreski i miesza przez kilkukrotne odwrócenie.
Ocena roztworu i opis naczyń
Dobrze przygotowany roztwór jest klarowny i bezbarwny. Zmętnienie albo opalizacja oznacza, że proszek nie rozpuścił się do końca lub łańcuchy zaczęły się zlepiać. Wtedy warto wrócić do doboru rozpuszczalnika.
Każde naczynie opisuje się od razu. Na etykiecie znajduje się nazwa, numer partii, stężenie, rozpuszczalnik, data i inicjały osoby przygotowującej. Bez etykiety roztwór po kilku dniach staje się zagadką.
Niewykorzystany roztwór dzieli się na małe porcje i zamraża. Każdą porcję rozmraża się tylko raz. Wielokrotne zamrażanie i rozmrażanie szkodzi łańcuchom peptydu.
Treść ma charakter wyłącznie informacyjny i edukacyjny. Opisywane substancje są odczynnikami chemicznymi przeznaczonymi wyłącznie do użytku laboratoryjnego. Nie są lekami, produktami leczniczymi ani suplementami diety i nie są przeznaczone do spożycia ani stosowania u ludzi lub zwierząt.